اسلامى بود كه به وجود امير المؤمنين و ائمهء معصومين محقق مىشد و در اين صورت تفسير اين آيه كه مهمترين اتمام حجتهاى قرآن است با يهود ، و مىتوان گفت آخرين سخن مسالمت آميز قرآن است با آنها به ولايت امير المؤمنين و ائمهء معصومين بسيار به جا است زيرا شعار مهم اقتصادى حكومت ائمه اين دو جمله بود : 1 - قسمت بالسويه - يعنى توزيع ثروت بر همهء مردم برابر با هم لغو حكومت زور بر بشر . 2 - عدالت در رعيت - يعنى غدقن از هر گونه اعمال نفوذ و خودسرى و توسرى لغو حكومت زور بر بشر . و همين دو جمله هم سبب مخالفت يهود با اسلام بود ، زيرا حكومت و نفوذ در يهود يا سران پول پرست و سرمايه‌دار آنها بود و عموم مردم از خود هيچ نداشتند و مسخر پول دارها و ملايان خود بودند . از مجلسى ( ره ) - قوله « لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ » - اين استثناء ممكن است از شفيعان باشد و يا شفاعت‌شده‌ها و يا از هر دو زيرا ملك شفاعت اين سه وجه را دارد ، و طبرسى آن را به معنى اعم حمل كرده و گفته : يعنى قدرت بر شفاعت ندارند ، نه شفاعت كنند و نه شفاعت شوند در وقتى كه اهل ايمان همديگر را شفاعت كنند و عهد ايمان و اقرار به يگانگى خدا است و تصديق پيغمبران او ، و بعضى گفته‌اند شهادت به يگانگى خدا و بيزارى از توان و نيرو است در برابر خدا . « وُد » - بنا بر اين تفسير دوستى امام است ، ممكن است مقصود از « الَّذِينَ آمَنُوا » ائمه باشند كه خدا دوستى آنها را در دل مؤمنان نهاده يا مقصود خود مؤمنان باشند كه دوستى ائمه را به آنها داده است . و تفسير « لُد » - به كفار ، براى سرسختى و لجاجت آنها است در بارهء ولايت على ( ع ) .